Гісторыя развіцця аховы здароўя Міёрскага раёна сыходзіць у далёкі 1904 год, калі ў раёне знаходзілася 1 бальніца, працавала 3 урача, 2 акушэркі, 7 фельчараў, і 1 урач прыходзіўся на 3038 жыхароў.

З сярэдзіны 20-х гадоў у Міёрах дзейнічаў прыёмны пакой, які складаецца з памяшкання для чакання, прыёмнай і невялікі лабараторыі, у якой сам доктар рабіў аналізы. Аплата за адзін прыём складала 2 злотых, прычым аплата за лячэнне бедных ажыццяўлялася за кошт мясцовага бюджэту.

Да 1939 года на 10 тысяч насельніцтва прыходзілася 7 ложкаў, 1,7 пасады ўрача. На тэрыторыі раёна была толькі 1 бальніца ў Дзісне на 50 ложкаў, але і яе ложкавы фонд выкарыстоўваўся толькі на 26% з-за высокага кошту лячэння. Па афіцыйных дадзеных Віленскага ваяводства за дзень знаходжання ў стацыянары бралася плата ад 4,5 да 9,6 злотых (пры заробку працоўнага ў дзень 2-3 злотых). Найпростая аперацыя каштавала 70-80 злотых. Значная частка насельніцтва звярталася да знахара. Усё гэта прыводзіла да высокага захворвання і смяротнасці. Агульная смяротнасць ў 1938 годзе склала 14,1 на 1000 насельніцтва, дзіцячая - 139 на 1000 народжаных.

У кастрычніку - снежні 1939 года сістэма аховы здароўя перажывае карэнныя змены – медыцынская дапамога насельніцтву становіцца бясплатнай. Пашыраецца Дзісенскага бальніца, ствараецца бальніца ў Новым Пагосце на 15 ложкаў. Адкрыты сем урачэбных і фельчарскіх пунктаў, два радзільных аддзялення, два зубалячэбных кабінета, рэнтгенкабінет. Праводзяцца шырокія прафілактычныя мерапрыемствы, у першую чаргу па ахове здароўя дзяцей і па барацьбе з сацыяльнымі хваробамі.

У 1940 годзе ў раён прыбылі 14 медсясцёр і 8 акушэрак, 4 урача. Пачала дзейнічаць машына "хуткай дапамогі".

З першых дзён пасля вызвалення тэрыторыі нашага раёна ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў разгортваецца вялікая праца па аднаўленні медыцынскіх устаноў і арганізацый медыцынскага абслугоўвання насельніцтва. У канцы 1944 - пачатку 1945 гадоў адкрываюцца Цікелеўская, Язненская, Лявомпальская і Новапагосцкая участковыя бальніцы на 10 ложкаў кожная, Дзісенскага бальніца на 25 ложкаў.

У 1946 году адкрыта Міёрская райбальніца на 30 ложкаў. Арганізаваў працу бальніцы і быў яе першым галоўным урачом у 1946-1948 гадах Баўтута Мікалай Васільевіч.

Першапачаткова размяшчалася бальніца ў в. Клётаў Двор, а радзільнае аддзяленне ў в. Каменполле.

У 1949 годзе рашэннем райвыканкама бальніца пераведзена ў Міёры ў цагляны будынак (да переезду у новы корпус – першы паверх радзільнага корпуса) і побач стаяць драўляныя будынкі, раней якія належалі касцёлу. Не гледзячы на ​​недахоп абсталявання і медыкаментаў, у раёне рэзка знізіліся інфекцыйныя захворванні і паменшылася дзіцячая смяротнасць

У 1954 годзе ў бальніцы дабудаваны другі паверх (раней – радзільнае аддзяленне), разгорнута 75 ложкаў.

У хірургічным аддзяленні налічвалася 18 ложкаў, адкрылася аперацыйная, дзе праводзіліся аперацыі пад інгаляцыйным эфірным наркозам і пад інфільтратыўнай анестэзіяй.

Наступныя дзесяцігоддзі адзначаны далейшым ростам сеткі медыцынскіх устаноў, умацаваннем іх матэрыяльна-тэхнічнай базы, ростам колькасці медыцынскіх кадраў.

Шмат было зроблена для паляпшэння медыцынскага абслугоўвання насельніцтву раёна Лапшыным Мікалаем Дзмітрыевічам, які працаваў галоўным урачом з 1955 года па 1964 год, Фёдаравым Мікалаем Максімавічам, якія працавалі галоўным урачом з 1965 года па 1990 год.

Велізарная заслуга ў далейшым развіцці і ўдасканаленні арганізацыі аховы здароўя належыць Пазняку Пятру Аляксандравічу. Пры ім ў 1991 годзе адкрыта рэанімацыйнае аддзяленне. У 1997 годзе ўведзена ў эксплуатацыю новы будынак Дзісенскай раённай паліклінікі, а ў снежні 2004 года ў Дзісенскай бальніцы адкрыта аддзяленне сястрынскага догляду.

Атрымала развіццё амбулаторна-паліклінічная вобласць, ўкаранёны стацыянар-замяшчаючыя тэхнолагіі, ўпарадкавана праца хуткай медыцынскай дапамогі, арганізавана аказанне медыцынскай дапамогі па прынцыпе ўрача агульнай практыкі. Робіцца ўсё магчымае для выканання дзяржаўных сацыяльных стандартаў па абслугоўванню насельніцтва ў галіне аховы здароўя.